"De Blauwe Jurk en de Lange Weg naar Huis"


In augustus 2003 ben ik deze website gestart. Een jaar eerder, in 2002, ontdekte ik dat ik geboren ben met het Klinefelter-syndroom. Die ontdekking zette mijn wereld op zijn kop. De twijfel sloeg toe: wie was ik eigenlijk? En waarom voelde ik me al mijn hele leven anders?
Als kind voelde ik me al niet zoals anderen mij zagen. Ik trok de kleren van mijn moeder aan en voelde me gelukkig wanneer ik een jurk droeg. Mijn lichaam was ook altijd anders geweest. Ik had borsten – niet groot, maar wel aanwezig – en ergens was ik daar zelfs trots op. Tegelijkertijd probeerde ik andere delen van mijn lichaam juist te verbergen. Er was een voortdurende strijd tussen hoe ik eruitzag en hoe ik me van binnen voelde.
Toen ik op mezelf ging wonen, kocht ik als één van de eerste dingen een blauwe jurk. Die jurk gaf me rust in moeilijke momenten. Ik maakte me op, verfde mijn lippen en mijn haar, en voelde me even compleet.
Omdat mensen met het Klinefelter-syndroom vaak weinig of geen testosteron aanmaken, vroeg ik in het ziekenhuis of ik vrouwelijke hormonen mocht krijgen. Mijn lichaam produceerde immers nauwelijks hormonen. Maar mijn verzoek werd afgewezen. Men vond dat ik een man was, omdat ik op vrouwen viel en een mannelijk geslachtsdeel had. Daarmee begon een periode van vijftien zware jaren, vol twijfel en depressies.
Na vijftien jaar veranderde ik van huisarts. Mijn nieuwe huisarts nam mijn klachten serieus en verwees mij, na opnieuw een zware depressieve periode, door naar de genderpoli. Na een jaar van onderzoeken en gesprekken kreeg ik uiteindelijk toch de hormoonbehandeling waar ik zo naar verlangde. Vanaf dat moment begon mijn leven langzaam op zijn plek te vallen.
De mannenkleding verdween uit mijn kast. Ik veranderde mijn naam. Ik kon eindelijk mijn blauwe jurk dragen en daar trots in zijn. Ik mocht zijn wie ik altijd al was geweest.
Deze website ben ik begonnen om mijn verhaal van me af te schrijven. Ook omdat ik merkte dat Limburg nauwelijks is ingericht op mensen zoals ik. Ik wilde een plek creëren voor herkenning, begrip en openheid.
Ik val nog steeds op vrouwen. Een operatie was voor mij uiteindelijk geen optie meer; men vond mij te oud. Toch ben ik vandaag een gelukkig mens.
Eindelijk mag ik zijn wie ik werkelijk ben.