Gratis geld
21/01/26 15:47
Ik heb ooit het contract opgevraagd, dat de thuiszorg heeft met gemeente Heerlen. Daar staat een fout in. In artikel 3 staat, dat de gemeente de thuiszorg gaat betalen, op het moment dat het CAK betaald wordt. Nu kan het zo zijn dat, je niks betaald, maar dat komt doordat de gemeente het voor je betaald als je onder het sociaal minimum aan inkomen zit. Maar als je een hulp hebt en je hebt een scootmobiel, dan krijgt het CAK geld en de thuiszorg ook, ook al heb je die niet.
Zit je ook in deze situatie, dan laat dat de WMO van de gemeente Heerlen weten, want dan zetten ze de betaling aan Meander of Ambulante thuiszorg stop. Want wij zitten allemaal belasting te betalen in de gemeente Heerlen, zodat de profiteurs van Meander en Ambulante thuiszorg, met riante salarissen naar huis gaan op onze kosten.
Zit je ook in deze situatie, dan laat dat de WMO van de gemeente Heerlen weten, want dan zetten ze de betaling aan Meander of Ambulante thuiszorg stop. Want wij zitten allemaal belasting te betalen in de gemeente Heerlen, zodat de profiteurs van Meander en Ambulante thuiszorg, met riante salarissen naar huis gaan op onze kosten.
Manager Hulp in de Huishouding discrimineert transgenders.
08/11/25 10:36
Ik had na 1,5 jaar eindelijk een hulp in het huishouden gekregen. Degene die ik kreeg poetste slecht en kletste veel. Vertelde me niet wat ze kapot maakte en loog over haar vakantietijden. Ze creëerde gevaarlijke situaties voor mij en mijn hondje. Na 1 jaar en 3 maanden zei ze tegen mij dat ze 1 week op vakantie ging, maar toen ze moest komen kwam ze niet en bleek ze 3 weken weg te zijn en toen ben ik maar zelf gaan poetsen en kwam er achter dat mijn slaapkamer nauwelijks gezogen was op de plinten lagen bergen volle stof, ik haalde een hele stofzuiger zak van de kamer af, dat kon niet van een week zijn. De achterplank van mijn bed zat los. dat betekend dat het bed pardoes in elkaar kan vallen en mijn hond die graag onder dat bed kruipt zou morsdood kunnen gaan bij zo'n ongeluk, dat is onvergefelijk.Nu hoefde ze niet veel te doen, ondanks dat ik strijkservice heb, deed ik die zelf. ze hoefde alleen maar de was in de machine te doen en er uit te halen en naar boven te brengen. want dat kan ik niet meer. maar toen ze niet kwam opdagen, moest ik dat zelf doen met een ongeluk wat gelukkig goed afliep. Ze moest de WC bij houden de badkamer en de kamers zuigen en hier beneden ook ff met een dweiltje er door heen. Ik ben geen muggenzifter en er steeds op vertrouwd dat ze het goed deed, maar dat laatste was een vergissing. Mijn hulp was R. B. mocht je ook iemand krijgen die deze initialen heeft, dan ben je gewaarschuwd.
Ze heeft bij mij meer gekregen dan misschien gebruikelijk is. Sinterklaas cadeau 150, euro. Verjaardagscadeau 50 euro, een bos bloemen, toen ze 1 jaar hier was 35 euro, die had ze nog nooit gehad, bij geen enkele klant.
Volgens haar moest ik 93 jaar worden, want dan ging ze met pensioen. Ik denk dat ik dan onder de stof bedolven zou zijn geweest.
Maar blijkbaar worden gesten als blijk van waardering omgezet in luiheid, ik weet niet hoe dat werkt. Toen kwam er iemand op bezoek van Meander die zeiden dat ik binnen een korte tijd iemand anders kreeg, maar we waren ondertussen 2 maanden verder en nooit meer wat gehoord van Meander, dan moest ik het zelf maar weer doen, maar je merkt dan toch dat sommige dingen niet meer gaan en je echt hulp nodig hebt al was het maar om jezelf te motiveren.
Nu kreeg ik zondag een ongeluk in huis waardoor ik niet meer kan lopen, omdat mijn schaambeen gescheurd is en de scheur doorloopt naar het bekken. Mijn buurvrouw die zelf bij meander werkt vroeg aan mij of ik nu hulp in het huishouden had en ik zei nee. Nu heeft ze opgebeld en eens met de vuist op tafel geslagen dat het niet kon dat ik nog geen steeds hulp had. Ik kreeg een Monique V aan de lijn de manager van het team van de Molenberg van hulp in het huishouden. Die Monique daar moet je voor uitkijken ze liegt en bedriegt de hele wereld bij elkaar. Ze gaat er sowieso vanuit dat iedereen die ouder is dan 65 Alzheimer heeft, maar ik denk eerder dat zij dat heeft.
Ze kwam bij me op bezoek, sprak me voortdurend met meneer aan corrigeren hielp niet, ze had het over hij enz. daaruit blijkt al dat ze niks heeft met transpersonen. Deze persoon heeft transgenderhaat. Daarom duurde het ook zolang, voordat ik een nieuwe kreeg en als mijn buurvrouw niks gezegd had, dan had ik nog steeds geen. De eerste keer werd ze gedwongen door de wethouder en nu, omdat mijn buurvrouw belde. Toen ze op bezoek kwam mocht bik de dag zelf kiezen en ik zei maandag 11 uur, dat kon niet het werd dinsdag 11 uur. ik heb gevraagd om me dat schriftelijk te geven, deed ze niet want ze was eerlijk, dat is ze absoluut niet, want toen ik opbelde om dinsdag af te zeggen, hoorde ik dat het donderdag was, maar dat was niet afgesproken. ik een klacht ingediend, toen kreeg ik haar aan de telefoon, weer meneer Crutzen ik ben niet meneer Crutzen ik ben mevrouw Crutzen, maar nogmaals het is alsof je tegen een een muur van haat praat.
Het was de donderdag, de dinsdag hadden we niet afgesproken meende ze te moeten zeggen, we hebben het helemaal niet over de donderdag gehad, zei ik. Waarop ze zei, op de donderdag en anders niks. Ik zeg OK, maar ik had deze afspraak wel graag schriftelijk. Ze heeft het toegezegd, maar ze heeft het niet gedaan. Deze vrouw moet niet op deze post zitten, je Transgenderhaat moet je thuislaten in je werk. Alle mensen zijn gelijk volgens de grondwet en ik heb meteen daarna aangifte gedaan wegen discriminatie.
Ze heeft bij mij meer gekregen dan misschien gebruikelijk is. Sinterklaas cadeau 150, euro. Verjaardagscadeau 50 euro, een bos bloemen, toen ze 1 jaar hier was 35 euro, die had ze nog nooit gehad, bij geen enkele klant.
Volgens haar moest ik 93 jaar worden, want dan ging ze met pensioen. Ik denk dat ik dan onder de stof bedolven zou zijn geweest.
Maar blijkbaar worden gesten als blijk van waardering omgezet in luiheid, ik weet niet hoe dat werkt. Toen kwam er iemand op bezoek van Meander die zeiden dat ik binnen een korte tijd iemand anders kreeg, maar we waren ondertussen 2 maanden verder en nooit meer wat gehoord van Meander, dan moest ik het zelf maar weer doen, maar je merkt dan toch dat sommige dingen niet meer gaan en je echt hulp nodig hebt al was het maar om jezelf te motiveren.
Nu kreeg ik zondag een ongeluk in huis waardoor ik niet meer kan lopen, omdat mijn schaambeen gescheurd is en de scheur doorloopt naar het bekken. Mijn buurvrouw die zelf bij meander werkt vroeg aan mij of ik nu hulp in het huishouden had en ik zei nee. Nu heeft ze opgebeld en eens met de vuist op tafel geslagen dat het niet kon dat ik nog geen steeds hulp had. Ik kreeg een Monique V aan de lijn de manager van het team van de Molenberg van hulp in het huishouden. Die Monique daar moet je voor uitkijken ze liegt en bedriegt de hele wereld bij elkaar. Ze gaat er sowieso vanuit dat iedereen die ouder is dan 65 Alzheimer heeft, maar ik denk eerder dat zij dat heeft.
Ze kwam bij me op bezoek, sprak me voortdurend met meneer aan corrigeren hielp niet, ze had het over hij enz. daaruit blijkt al dat ze niks heeft met transpersonen. Deze persoon heeft transgenderhaat. Daarom duurde het ook zolang, voordat ik een nieuwe kreeg en als mijn buurvrouw niks gezegd had, dan had ik nog steeds geen. De eerste keer werd ze gedwongen door de wethouder en nu, omdat mijn buurvrouw belde. Toen ze op bezoek kwam mocht bik de dag zelf kiezen en ik zei maandag 11 uur, dat kon niet het werd dinsdag 11 uur. ik heb gevraagd om me dat schriftelijk te geven, deed ze niet want ze was eerlijk, dat is ze absoluut niet, want toen ik opbelde om dinsdag af te zeggen, hoorde ik dat het donderdag was, maar dat was niet afgesproken. ik een klacht ingediend, toen kreeg ik haar aan de telefoon, weer meneer Crutzen ik ben niet meneer Crutzen ik ben mevrouw Crutzen, maar nogmaals het is alsof je tegen een een muur van haat praat.
Het was de donderdag, de dinsdag hadden we niet afgesproken meende ze te moeten zeggen, we hebben het helemaal niet over de donderdag gehad, zei ik. Waarop ze zei, op de donderdag en anders niks. Ik zeg OK, maar ik had deze afspraak wel graag schriftelijk. Ze heeft het toegezegd, maar ze heeft het niet gedaan. Deze vrouw moet niet op deze post zitten, je Transgenderhaat moet je thuislaten in je werk. Alle mensen zijn gelijk volgens de grondwet en ik heb meteen daarna aangifte gedaan wegen discriminatie.
Soms haalt de tijd je in.
31/08/25 17:28
Vandaag kwam ik Rudi tegen op de straatmarkt op de Molenberg. Rudi is de maker van de film over mijn Klinefelter. Maar ik kende hem al veel langen van het creativiteitscentrum in Heerlen, waar we met onze groep de beste amateur videofilm van Nederland maakte. Wie van onze groep zou er nog zijn werd een onderwerp, Floor is overleden, ja dat weet ik, zeg ik dat de oude Floor en daar bedoelde ik de moeder mee, want moeder en dochter zat in onze groep, ja die ook, maar de andere ook. Floor was ietsjes meer als 10m jaar jonger dan ik. Dus even kijke op internet. Ze was al in 2021 overleden. In Coronatijd. Laten we maar er zoveel als mogelijk van maken zeiden we tegen elkaar en namen afscheid.
Toch gedaan
24/08/25 11:46 Filed in: Gendderdysfory
In 2021 kwam ik een kunstenares tegen die ik nog kende van de tijd dat ik bij KIK (Kunst In Kerkrade) Secretaris was. Ze had haar dochter bij zich. Dochter was eigenlijk een te groot woord, want ze leek meer een jongen dan een meisje. Maria fluisterde tegen haar dochter dat is ze die moet je hebben. En zo kwamen we aan de klets. Ze had haar twijfels of ze wel van geslacht wilde veranderen, waren het twijfels of was het de angst om uit de kast te komen. Daar liet ze zich niet over uit. Ik vertelde hoe het bij mij was gegaan,
Dat toen ik in 2002 Klinefelter ontdekte ik ook wist dat ik eigenlijk een vrouw was, maar het conservatieve Mumc uit monde van prof. Curfs vond dat als je op vrouwen viel en een penis had, dat je dan een man was, blijkbaar had die man nog nooit gehoord van lesbiennes. Ik kreeg dus testosteron en baardgroei. Wat ik niet had en mijn stem ging omlaag. Overal begroeiing van haren wat ik niet wilde. 15 jaar lang heb ik geprobeerd een psycholoog te krijgen die verstand had van Klinefelter, die bestond niet zei men mij, op internet waren ze met de massa's te vinden, maar ik kreeg geen verwijzing. Ten einde raad ben ik van huisarts gewisseld. Toen ik op een dag haar hulp inschakelde omdat ik mezelf niet meer in de hand had, de zin in het leven was vervlogen, en ik wilde eigenlijk vragen of ik hulp kon krijgen om er een einde aan te maken. Kon ik onmiddellijk komen, in mijn betoog zei ik ik ben een vrouw en wordt behandelt als man. Om vrouw te mogen zijn lukt me niet, daar krijg ik geen hulp bij hier. Dus het is beter dat we er mee stoppen. Het hondje dat ik had was 18 jaar en had ook niet meer lang. Dus samen er uit stappen was voor mij toen de enige optie.
Totdat de nieuwe huisarts zei. Ik stuur je naar Amsterdam. Amsterdam, zei ik, wat moet ik in Amsterdam. In Amsterdam is de Genderpoli en die gaan onderzoeken of je een man bent of een vrouw, zo krijg je weer rust in je leven. We schrijven oktober 2017.
8 maanden daarna had ik mijn intake en de rest is geschiedenis. 31 augustus 2018 het eerste vrouwelijke hormoon. 11 oktober 2018 mijn vrouwelijke papieren en mijn nieuwe naam. Mijn droom werd werkelijkheid. Had ik in 2002 nog in een mail geschreven naar een andere Klinefelter die van man naar vrouw was gegaan ik zing die paar jaar wel uit die nik nog te leven heb, bereik je ik een punt, dat verder leven geen nut meer voor me had en ik denk dat iedereen die twijfelt op dat punt komt. Die die verkeerde label heeft gekregen bij de geboorte.
Vorige week op een demo tegen de genocide in Gaza kwam ik hem weer tegen. Hij stond ingeschreven 1,5 jaar waren nu, nog 1,5 zij hij. Och zeg ik die gaan ook om. En was het punt gekomen? ja zei hij. Het moeilijkste vond hij dat hij voor een verwijzing moest gaan bij de huisarts. Ik was zo blij voor hem. Op zijn werk werd hij al geaccepteerd als man. In zijn generatie wordt gelukkig niet zo veel gediscrimineerd als in mijn generatie. Dat moet gezegd worden, maar dat interesseert me niet meer. Het gaat om mijn geluk. Deze week zei ik nog, als ik dik ben ben ik ongelukkig, als ik mager ben, ben ik gelukkig. Ik ben nu 70 kilo bij een lengte van 180 cm.
Dat toen ik in 2002 Klinefelter ontdekte ik ook wist dat ik eigenlijk een vrouw was, maar het conservatieve Mumc uit monde van prof. Curfs vond dat als je op vrouwen viel en een penis had, dat je dan een man was, blijkbaar had die man nog nooit gehoord van lesbiennes. Ik kreeg dus testosteron en baardgroei. Wat ik niet had en mijn stem ging omlaag. Overal begroeiing van haren wat ik niet wilde. 15 jaar lang heb ik geprobeerd een psycholoog te krijgen die verstand had van Klinefelter, die bestond niet zei men mij, op internet waren ze met de massa's te vinden, maar ik kreeg geen verwijzing. Ten einde raad ben ik van huisarts gewisseld. Toen ik op een dag haar hulp inschakelde omdat ik mezelf niet meer in de hand had, de zin in het leven was vervlogen, en ik wilde eigenlijk vragen of ik hulp kon krijgen om er een einde aan te maken. Kon ik onmiddellijk komen, in mijn betoog zei ik ik ben een vrouw en wordt behandelt als man. Om vrouw te mogen zijn lukt me niet, daar krijg ik geen hulp bij hier. Dus het is beter dat we er mee stoppen. Het hondje dat ik had was 18 jaar en had ook niet meer lang. Dus samen er uit stappen was voor mij toen de enige optie.
Totdat de nieuwe huisarts zei. Ik stuur je naar Amsterdam. Amsterdam, zei ik, wat moet ik in Amsterdam. In Amsterdam is de Genderpoli en die gaan onderzoeken of je een man bent of een vrouw, zo krijg je weer rust in je leven. We schrijven oktober 2017.
8 maanden daarna had ik mijn intake en de rest is geschiedenis. 31 augustus 2018 het eerste vrouwelijke hormoon. 11 oktober 2018 mijn vrouwelijke papieren en mijn nieuwe naam. Mijn droom werd werkelijkheid. Had ik in 2002 nog in een mail geschreven naar een andere Klinefelter die van man naar vrouw was gegaan ik zing die paar jaar wel uit die nik nog te leven heb, bereik je ik een punt, dat verder leven geen nut meer voor me had en ik denk dat iedereen die twijfelt op dat punt komt. Die die verkeerde label heeft gekregen bij de geboorte.
Vorige week op een demo tegen de genocide in Gaza kwam ik hem weer tegen. Hij stond ingeschreven 1,5 jaar waren nu, nog 1,5 zij hij. Och zeg ik die gaan ook om. En was het punt gekomen? ja zei hij. Het moeilijkste vond hij dat hij voor een verwijzing moest gaan bij de huisarts. Ik was zo blij voor hem. Op zijn werk werd hij al geaccepteerd als man. In zijn generatie wordt gelukkig niet zo veel gediscrimineerd als in mijn generatie. Dat moet gezegd worden, maar dat interesseert me niet meer. Het gaat om mijn geluk. Deze week zei ik nog, als ik dik ben ben ik ongelukkig, als ik mager ben, ben ik gelukkig. Ik ben nu 70 kilo bij een lengte van 180 cm.
Vroeger en Nu
20/04/25 19:25
Af en toe leer je nog wat van TikTok. Een of ander psychologe, verkoopt natuurlijk zich zelf, maar zegt ook soms wijze dingen. Zo vertelde iemand het verschil tussen nu en vroeger hoe ouders zich opstellen t.a.v. hun kinderen. Soms is dat nu ook verkeerd en te extremistisch, immers je moet een kind opvoeden naar volwassenheid. een onafhankelijk persoonlijkheid.Daar heeft iedereen zo zijn eigen opvatting over.
Maar eerst het verschil tussen vroeger en de generaties daarna, dus hoe is mijn generatie en de generaties daarna omgegaan met het kind. De generatie van mijn moeder en zeker mijn moeder en vader, kwamen nog uit een conservatief tijdperk Allebei de opa's waren in de 70 jaren van 1800 geboren en een oma ook. De andere was van 1897, maar was opgegroeid in het huis van zijn aangetrouwde oom waar ze in 1919 mee trouwde. de kinderen moesten de ouders dienen, daar kwam het op neer. Voor de kinderen die gingen trouwen, zeker de jongens, werd op het moment dat ze trouwde alles voor gedaan het kind wat in hun visie niet volmaakt was, moest thuisblijven en hun voorzien van inkomen en zorg. De sociale wetgeving zorgde ervoor dat dit overbodig werd, maar toch werd ik, die in hun visie niet volmaakt was, want ik kon geen kinderen krijgen, moest dus thuis blijven om hun te verzorgen, als ze dat zelf niet meer konden. De woorden van mijn zus, toen ik het huis uit trok, sprak dus ook boekdelen: ,, Je laat je ouders in de steek" dat begreep ik toen niet, maar nu wel. Mijn zus had het zelfde gedachtengoed als mijn ouders. Ik was de sukkel, een geboorte afwijking en iemand die een sukkel is moet bij de ouders blijven om ze te verzorgen, aangezien ik toch geen gezin kon stichten, omdat ik onvruchtbaar ben. Hieruit blijk weer eens een keer dat ze het allemaal geweten hebben, want anders maak je niet zo'n opmerking. Het was maart 1985, toen ik het huis verliet, 33 jaar oud. Mijn eigen boontjes doppen leek een grootte stap, maar in werkelijkheid was het niet. Na een week vroeg mijn nieuwe buurman me hoe het ging, ik zei goed, ik had dit veel eerder moeten doen. Dat ik nog steeds als de sukkel werd behandeld, was onbegrijpelijk, ik had toch 8 jaar eerder mijn diploma Leraar Wis- en Naturkunde gehaald, een HBO opleiding, maar blijkbaar zagen ze dat niet zo. Ik had een syndroom dus ik was dom, debiel, gek. Vul maar in naar eigen behoefte. Later dat jaar in oktober 1985, kreeg ik een beroepskeuze test die 3 dagen duurde, dus het was een zorgvuldige test. Toen de uitslag kwam in november van dat jaar, bleek dat mijn IQ 130 was. Ik was Hoog begaafd. Ik zat zelf ook in de modus van dom dat ik er geen waarde aan hechte. Maar dat ik toen al dingen had gedaan die anderen niet konden, zoals een boekhoudprogramma schrijven voor een computer, iets wat toen nauwelijks bestond, dat wist ik wel, maar ik ging er altijd van uit, dat wat ik kan. Kon iedereen.
Onze kinderen regenkinderen en toen veranderde het toch al wat, wij waren de generatie van de Dolle Minas, van de Maagdenhuis bezetters, van de bezetters van kraakpanden, het snakken naar meer vrijheid, kwam langzaam naar bovendrijven, wij zouden het anders gaan doen dat de ouders op een sokkel stonden, zwakte langzaam af. Je kind wel niet meer naar een technische school gestuurd er wel een toets ingevoerd, of ouders lieten hun kind testen om te kijken wat ze konden bereiken een vrij keus van het kind was taboe, je kreeg wel de vrijheid om te leren, maar als je naar de universiteit ging, moest je dat wel doen wat de ouders zeiden. Waar je het meeste mee kon verdienen. Of het kind dat leuk vond was niet belangrijk.
Maar eerst het verschil tussen vroeger en de generaties daarna, dus hoe is mijn generatie en de generaties daarna omgegaan met het kind. De generatie van mijn moeder en zeker mijn moeder en vader, kwamen nog uit een conservatief tijdperk Allebei de opa's waren in de 70 jaren van 1800 geboren en een oma ook. De andere was van 1897, maar was opgegroeid in het huis van zijn aangetrouwde oom waar ze in 1919 mee trouwde. de kinderen moesten de ouders dienen, daar kwam het op neer. Voor de kinderen die gingen trouwen, zeker de jongens, werd op het moment dat ze trouwde alles voor gedaan het kind wat in hun visie niet volmaakt was, moest thuisblijven en hun voorzien van inkomen en zorg. De sociale wetgeving zorgde ervoor dat dit overbodig werd, maar toch werd ik, die in hun visie niet volmaakt was, want ik kon geen kinderen krijgen, moest dus thuis blijven om hun te verzorgen, als ze dat zelf niet meer konden. De woorden van mijn zus, toen ik het huis uit trok, sprak dus ook boekdelen: ,, Je laat je ouders in de steek" dat begreep ik toen niet, maar nu wel. Mijn zus had het zelfde gedachtengoed als mijn ouders. Ik was de sukkel, een geboorte afwijking en iemand die een sukkel is moet bij de ouders blijven om ze te verzorgen, aangezien ik toch geen gezin kon stichten, omdat ik onvruchtbaar ben. Hieruit blijk weer eens een keer dat ze het allemaal geweten hebben, want anders maak je niet zo'n opmerking. Het was maart 1985, toen ik het huis verliet, 33 jaar oud. Mijn eigen boontjes doppen leek een grootte stap, maar in werkelijkheid was het niet. Na een week vroeg mijn nieuwe buurman me hoe het ging, ik zei goed, ik had dit veel eerder moeten doen. Dat ik nog steeds als de sukkel werd behandeld, was onbegrijpelijk, ik had toch 8 jaar eerder mijn diploma Leraar Wis- en Naturkunde gehaald, een HBO opleiding, maar blijkbaar zagen ze dat niet zo. Ik had een syndroom dus ik was dom, debiel, gek. Vul maar in naar eigen behoefte. Later dat jaar in oktober 1985, kreeg ik een beroepskeuze test die 3 dagen duurde, dus het was een zorgvuldige test. Toen de uitslag kwam in november van dat jaar, bleek dat mijn IQ 130 was. Ik was Hoog begaafd. Ik zat zelf ook in de modus van dom dat ik er geen waarde aan hechte. Maar dat ik toen al dingen had gedaan die anderen niet konden, zoals een boekhoudprogramma schrijven voor een computer, iets wat toen nauwelijks bestond, dat wist ik wel, maar ik ging er altijd van uit, dat wat ik kan. Kon iedereen.
Onze kinderen regenkinderen en toen veranderde het toch al wat, wij waren de generatie van de Dolle Minas, van de Maagdenhuis bezetters, van de bezetters van kraakpanden, het snakken naar meer vrijheid, kwam langzaam naar bovendrijven, wij zouden het anders gaan doen dat de ouders op een sokkel stonden, zwakte langzaam af. Je kind wel niet meer naar een technische school gestuurd er wel een toets ingevoerd, of ouders lieten hun kind testen om te kijken wat ze konden bereiken een vrij keus van het kind was taboe, je kreeg wel de vrijheid om te leren, maar als je naar de universiteit ging, moest je dat wel doen wat de ouders zeiden. Waar je het meeste mee kon verdienen. Of het kind dat leuk vond was niet belangrijk.