August 2025
Soms haalt de tijd je in.
31/08/25 17:28
Vandaag kwam ik Rudi tegen op de straatmarkt op de Molenberg. Rudi is de maker van de film over mijn Klinefelter. Maar ik kende hem al veel langen van het creativiteitscentrum in Heerlen, waar we met onze groep de beste amateur videofilm van Nederland maakte. Wie van onze groep zou er nog zijn werd een onderwerp, Floor is overleden, ja dat weet ik, zeg ik dat de oude Floor en daar bedoelde ik de moeder mee, want moeder en dochter zat in onze groep, ja die ook, maar de andere ook. Floor was ietsjes meer als 10m jaar jonger dan ik. Dus even kijke op internet. Ze was al in 2021 overleden. In Coronatijd. Laten we maar er zoveel als mogelijk van maken zeiden we tegen elkaar en namen afscheid.
Toch gedaan
24/08/25 11:46 Filed in: Gendderdysfory
In 2021 kwam ik een kunstenares tegen die ik nog kende van de tijd dat ik bij KIK (Kunst In Kerkrade) Secretaris was. Ze had haar dochter bij zich. Dochter was eigenlijk een te groot woord, want ze leek meer een jongen dan een meisje. Maria fluisterde tegen haar dochter dat is ze die moet je hebben. En zo kwamen we aan de klets. Ze had haar twijfels of ze wel van geslacht wilde veranderen, waren het twijfels of was het de angst om uit de kast te komen. Daar liet ze zich niet over uit. Ik vertelde hoe het bij mij was gegaan,
Dat toen ik in 2002 Klinefelter ontdekte ik ook wist dat ik eigenlijk een vrouw was, maar het conservatieve Mumc uit monde van prof. Curfs vond dat als je op vrouwen viel en een penis had, dat je dan een man was, blijkbaar had die man nog nooit gehoord van lesbiennes. Ik kreeg dus testosteron en baardgroei. Wat ik niet had en mijn stem ging omlaag. Overal begroeiing van haren wat ik niet wilde. 15 jaar lang heb ik geprobeerd een psycholoog te krijgen die verstand had van Klinefelter, die bestond niet zei men mij, op internet waren ze met de massa's te vinden, maar ik kreeg geen verwijzing. Ten einde raad ben ik van huisarts gewisseld. Toen ik op een dag haar hulp inschakelde omdat ik mezelf niet meer in de hand had, de zin in het leven was vervlogen, en ik wilde eigenlijk vragen of ik hulp kon krijgen om er een einde aan te maken. Kon ik onmiddellijk komen, in mijn betoog zei ik ik ben een vrouw en wordt behandelt als man. Om vrouw te mogen zijn lukt me niet, daar krijg ik geen hulp bij hier. Dus het is beter dat we er mee stoppen. Het hondje dat ik had was 18 jaar en had ook niet meer lang. Dus samen er uit stappen was voor mij toen de enige optie.
Totdat de nieuwe huisarts zei. Ik stuur je naar Amsterdam. Amsterdam, zei ik, wat moet ik in Amsterdam. In Amsterdam is de Genderpoli en die gaan onderzoeken of je een man bent of een vrouw, zo krijg je weer rust in je leven. We schrijven oktober 2017.
8 maanden daarna had ik mijn intake en de rest is geschiedenis. 31 augustus 2018 het eerste vrouwelijke hormoon. 11 oktober 2018 mijn vrouwelijke papieren en mijn nieuwe naam. Mijn droom werd werkelijkheid. Had ik in 2002 nog in een mail geschreven naar een andere Klinefelter die van man naar vrouw was gegaan ik zing die paar jaar wel uit die nik nog te leven heb, bereik je ik een punt, dat verder leven geen nut meer voor me had en ik denk dat iedereen die twijfelt op dat punt komt. Die die verkeerde label heeft gekregen bij de geboorte.
Vorige week op een demo tegen de genocide in Gaza kwam ik hem weer tegen. Hij stond ingeschreven 1,5 jaar waren nu, nog 1,5 zij hij. Och zeg ik die gaan ook om. En was het punt gekomen? ja zei hij. Het moeilijkste vond hij dat hij voor een verwijzing moest gaan bij de huisarts. Ik was zo blij voor hem. Op zijn werk werd hij al geaccepteerd als man. In zijn generatie wordt gelukkig niet zo veel gediscrimineerd als in mijn generatie. Dat moet gezegd worden, maar dat interesseert me niet meer. Het gaat om mijn geluk. Deze week zei ik nog, als ik dik ben ben ik ongelukkig, als ik mager ben, ben ik gelukkig. Ik ben nu 70 kilo bij een lengte van 180 cm.
Dat toen ik in 2002 Klinefelter ontdekte ik ook wist dat ik eigenlijk een vrouw was, maar het conservatieve Mumc uit monde van prof. Curfs vond dat als je op vrouwen viel en een penis had, dat je dan een man was, blijkbaar had die man nog nooit gehoord van lesbiennes. Ik kreeg dus testosteron en baardgroei. Wat ik niet had en mijn stem ging omlaag. Overal begroeiing van haren wat ik niet wilde. 15 jaar lang heb ik geprobeerd een psycholoog te krijgen die verstand had van Klinefelter, die bestond niet zei men mij, op internet waren ze met de massa's te vinden, maar ik kreeg geen verwijzing. Ten einde raad ben ik van huisarts gewisseld. Toen ik op een dag haar hulp inschakelde omdat ik mezelf niet meer in de hand had, de zin in het leven was vervlogen, en ik wilde eigenlijk vragen of ik hulp kon krijgen om er een einde aan te maken. Kon ik onmiddellijk komen, in mijn betoog zei ik ik ben een vrouw en wordt behandelt als man. Om vrouw te mogen zijn lukt me niet, daar krijg ik geen hulp bij hier. Dus het is beter dat we er mee stoppen. Het hondje dat ik had was 18 jaar en had ook niet meer lang. Dus samen er uit stappen was voor mij toen de enige optie.
Totdat de nieuwe huisarts zei. Ik stuur je naar Amsterdam. Amsterdam, zei ik, wat moet ik in Amsterdam. In Amsterdam is de Genderpoli en die gaan onderzoeken of je een man bent of een vrouw, zo krijg je weer rust in je leven. We schrijven oktober 2017.
8 maanden daarna had ik mijn intake en de rest is geschiedenis. 31 augustus 2018 het eerste vrouwelijke hormoon. 11 oktober 2018 mijn vrouwelijke papieren en mijn nieuwe naam. Mijn droom werd werkelijkheid. Had ik in 2002 nog in een mail geschreven naar een andere Klinefelter die van man naar vrouw was gegaan ik zing die paar jaar wel uit die nik nog te leven heb, bereik je ik een punt, dat verder leven geen nut meer voor me had en ik denk dat iedereen die twijfelt op dat punt komt. Die die verkeerde label heeft gekregen bij de geboorte.
Vorige week op een demo tegen de genocide in Gaza kwam ik hem weer tegen. Hij stond ingeschreven 1,5 jaar waren nu, nog 1,5 zij hij. Och zeg ik die gaan ook om. En was het punt gekomen? ja zei hij. Het moeilijkste vond hij dat hij voor een verwijzing moest gaan bij de huisarts. Ik was zo blij voor hem. Op zijn werk werd hij al geaccepteerd als man. In zijn generatie wordt gelukkig niet zo veel gediscrimineerd als in mijn generatie. Dat moet gezegd worden, maar dat interesseert me niet meer. Het gaat om mijn geluk. Deze week zei ik nog, als ik dik ben ben ik ongelukkig, als ik mager ben, ben ik gelukkig. Ik ben nu 70 kilo bij een lengte van 180 cm.