We moeten het eens over discriminatie hebben!

Laten we het eens over discriminatie hebben. Nederland pretendeert een land te zijn waar je alles mag en waar iedereen mag zijn, wie die is. Is dat wel zo? Nee dat is niet zo. Buiten het hokje mannetje vrouwtje komen, dat gaat niet, tenminste als je daar in blijft in zitten, want mocht je naar een ander hokje gaan, daar kunnen mensen niet tegen, dan moeten ze hun gedrag gaan veranderen en dat gaat niet, want daar zitten ze in vastgeroest. Al bij het woordje homo of lesbienne zijn er mensen waar de stoppen van doorslaan.
De aanvaarding van Transgenders is maar 60% wees onderzoek uit, dat was heel laag. Het COC doet daar weinig aan, dat is een clubje dat graag feest viert maar verder komen ze niet. Zolang de discriminatie van Transgenders zo hoog is, valt er niks te vieren. Ook daar heb ik een verhaal van, hoe het COCLimburg er alleen is voor de jongere en de oudere hebben ze afgedankt. Blijkbaar is het besef er niet. Dat de zelfmoorden onder transgenders het hoogste is van Nederland. Maar daar hebben ze gewoon lak aan.

Vrijwilligerswerk vergeet het maar. Fotoclub misschien, want dat is een van mijn hobby's ook niet. De maatschappij wil me niet meer, want ik mag me zelf niet meer zijn. Terwijl ik al mijn hele leven zo ben, zoals ik nu ben, maar ik heb het labeltje verandert en dat mocht niet van de zo tolerante Nederlander.

Parc Imstenrade,
AZC,
Cicero,
Seniorweb Langraaf,
Pergamijn,
Bejaardenhuis in Voerendaal,
En nog vele anderen waar ik niks meer van gehoord heb.

Wijkkrant Molenberg

Om nu te weten te komen hoe het met de fotoclub van de Molenberg was, moest ik weten wie dat beheerde, na lang zoeken vond ik een Bob Alcander, op Facebook de achternaam is niet zijn werkelijke achternaam. Hij deelde me mee dat de fotoclub ter ziele was. Ik zeg dat is dan jammer. Hij vond dat ik mooie foto's maakte. Of ik niet interessen had om mee te doen aan de tot stand koming van een Wijkkrant. Ja zei ik dat leek me wel wat, kon ik nog wat doen voor de gemeenschap. Maar hij vond wel dat fotografie alleen te weinig was. Wat ik nog meer kon doen, nou zei ik ik kan het blad maken, tenminste de opmaak en ik kan een website maken, want bij een wijkblad hoort ook een website, tenminste als dat nog niemand doet. Nee daar hadden ze nog niemand voor. (Dit antwoord is belangrijk om te weten.) Bovendien was hij een voorstander van Diversiteit, dus 2 vliegen in een klap.
Ik vroeg hoe groot is de club 2 vrouwen doen het, er was ook een Alex bij, maar die had weer afgehaakt. De reden was niet bekend. Ik kreeg het telefoonnummer van een van de vrouwen en van de ander niet. Dus die belde ik meteen op. Stella heette ze. Het klikte met Stella, ze nodigde me ook meteen uit, daar ging ik natuurlijk meteen op in. Ze had nog met de andere gebeld, of ze het telefoonnummer van die andere, met de naam Miranda kon door geven aan mij maar dat mocht niet, Marina zou mij bellen. 4 Dagen na het telefoon gesprek met Stella ging ik naar haar toe. Het eerste wat ze vroeg: heeft Marina je gebeld. Nee zei ik die heeft me niet gebeld. Het was een gezellig paar uurtjes en inging weer naar huis. Het telefoontje van Marina bleef uit, ik heb nog eens contact gezocht met de opbouwwerker Bob, maar dat leverde niks op. Hij zou Marina nog eens vragen of ze problemen met me had, nee dat had ze niet. Dus wat staat een telefoongesprek dan in de weg, niets toch, waarom belt ze dan niet. Voor het maken van het wijkblad, had Marina iemand anders geregeld en voor de website, ik weet het niet. Het zou me niet verwonderen als dat ook iemand anders voor was.
Miranda is personeelsadviseur bij
Movare de onderwijs instelling. Als iedereen zo is bij deze instelling, welke kans heeft een transgender, die ook docent is bij deze instelling en er solliciteert . Ik ben docent. Ik heb in ieder geval totaal geen kans. De diversiteit van Bob is ook heel veel schijn. Nu ken ik een paar voormalige medewerkers van Alcander en allebei zijn ze Transfoben dus geen diversiteit bij Alcander. De ene noemde me bij mijn oude naam en de ander meende dat ik dan maar geen vrouw had moeten worden. Kan het nog achterlijker.

FOT' ART

29 Maart ben ik bij mijn psycholoog. Ik zeg tegen haar, ik ga niet meer kijken voor vrijwilligerswerk want dat krijg ik toch niet. Ik heb te veel last van teleurstellingen. Ik kan het begrijpen. Waarom ga je niet bij een fotoclub zegt ze, je kunt zo goed fotograferen. Ik zit bij een foto club, tenminste voor de Lock Down, maar ik weet eigenlijk niet of ze nog bestaan, want ik heb niks meer gehoord. Maar ik ga komende donderdag wel eens kijken. Nu was ik thuis gekomen en dacht bij me zelf kijk eens of er nog andere fotoclubs zijn. Ik vond een in het centrum van Heerlen de club met de naam FOT"ART en die zouden de dinsdag daarna bij elkaar komen in een café in Heerlen, maar er stond geen tijd bij. Op 29 maart 20222 schreef ik een mail naar het secretariaat met natuurlijk de plek waar ze mijn foto's kunnen vinden, met de vraag waardeer ze dan bij elkaar kwamen. Nog de cameratype er bij gezet waar ik mee fotografeerde, het is vandaag 25 mei 2022 en nik s meer vernomen. Waarom ik zou het niet weten. De fotoclub van de Molenberg bestond niet meer, helaas. Te weinig animo. Wat ik wel jammer vond, want dat was tot nu toe de enige club, die geen moeite met me hebben, en ik moet eerlijk zeggen. Op de Molenberg is alleen een van de buren die moeite met me heeft, maar die had ook moeite met de vorige bewoner, een homo. Dus dat ligt niet aan mij, maar aan hem en daar heb ik 6 camera's voor ophangen en aangezien hij weet dat het geen fake is, houdt die zich tot nu toe rustig.

De Roze Loper van Parc Imstenrade

Ik vond 31 augustus 2021 een advertentie van Parc Imstenrade ze zochten vrijwilligers met 1 talent. Had Welsun niet gezegd tegen me dat ik een Multi talend was. Dan moest er zeker daar vrijwilligerswerk te vinden zijn. Bovendien bezitten ze het certificaat van de Roze Loper, dwz ze mogen niet discrimineren t.a.v de LHTBQI+ gemeenschap, maar dat bleek achteraf een grote vergissing, verder als de LH komende niet, blijkbaar zijn er geen transgender bewoners in Parc Imstenrade en dan pas je niet bij dat eliteclubje. De IT voor windows werd al gedaan door een 92 jarige man die in zijn denken ver achterloopt en zich uitgeeft als voormalige directeur van een bedrijf van 12000 werknemers, maar in Werkelijkheid een werknemer was van Océ van Grinten en die hadden 1200 werknemers wereldwijd in die tijd. Hij beweert ook dat hij eigenaar is van verschillende octrooien, wat hij niet is, want mochten er octrooien zijn, dan zijn die eigendom van Océ wat nu in handen is van een andere firma.


Inde limburger van 17-9-2019 stond hij er met dit artikel.

Als 89-jarige computerdeskundige helpt Eugène Kitzen uit Heerlen vele oudere bewoners van Parc Imstenrade met hun computerproblemen. Het woonzorgcomplex huldigt hem woensdag voor zijn bijzonder gewaardeerde vrijwilligerswerk.
„Oude mensen drukken nogal eens een op een verkeerd knopje”, zegt Heerlenaar Eugène Kitzen. Zelf valt de 89-jarige niet in die categorie. Je mag hem met zijn bijna negentig jaar gerust een computernerd noemen.
Spreekuur
Als deskundige houdt hij twee keer per week een drie uur durend spreekuur voor ouderen in wooncomplex Parc Imstenrade die hulp nodig hebben met computers. Geduldig helpt hij mensen die denken een Word-bestand te zijn kwijtgeraakt dat in de cloud is terechtgekomen of senioren die graag willen internetbankieren.
Woensdag wordt Kitzen op de vrijwilligersbijeenkomst van het senioren-complex gehuldigd voor het werk dat hij al jarenlang belangeloos doet. „En daarvoor is best veel geduld nodig”, zegt bewoner Hub Meijers. „Je kunt Eugène vergelijken met een hoogleraar op een universiteit die plotseling voor de eerste klas van een mavo gezet wordt.”
Verkeerde knop
Want zoals Kitzen zelf al aangaf, ouderen duwen nogal eens op een verkeerd knopje. Meijers vertelt het verhaal van een oud-deken die in Parc Imstenrade woont. Hem werd gevraagd om in te vallen bij een kerkdienst en hij had een preek in Word uitgetypt. „Bij het printen ging het mis en raakte hij het bestand kwijt. Toen werd Eugène gebeld en de preek was snel gevonden, die zat in de cloud. En de emeritus deken zat ook even met zijn hersenen in de wolken.”
Als eigenaar van een technologisch bedrijf was Kitzen altijd op de hoogte van de laatste stand van zaken. Hij heeft meerdere patenten op zijn naam, deed in de Verenigde Staten zaken met Microsoft (‘Ik heb Bill Gates een paar keer ontmoet’) en dichter bij huis met printerfabrikant Océ in Venlo. Kitzen stopte met zijn bedrijf, maar niet met zijn passie en interesse voor techniek.
Smartphone
Op de vraag of hij als 89-jarige ook met een smartphone op zak loopt, haalt hij met een veelbetekenende blik zijn Samsung uit zijn broekzak en wijst op de apps die erop geïnstalleerd zijn. „Ik ben in 1992 met pensioen gegaan, maar ik heb de technologische on
twikkeling altijd op de voet gevolgd. En door mijn achtergrond was ik vaak eerder op de hoogte dan het grote publiek.”
Giel Schoonbroodt is één van de bewoners in Parc Imstenrade die van de computerspreekuren gebruikmaakt. „Als ondernemer met een eigen zaak heb ik altijd met computers gewerkt, maar na mijn pensioen heb ik er vijf jaar niet meer naar omgekeken. Ik wilde er voor privégebruik weer mee beginnen, maar dat was een ramp. Het was alsof ik in een andere wereld terecht was gekomen. Er was zoveel nieuws ontwikkeld dat ik weer van voren af aan moest beginnen.”
Sociaal
De computerspreekuren van Kitzen zijn niet alleen computerhulp. Het sociale aspect is minstens zo belangrijk. „Wij hebben Eugène nodig, maar hij heeft ons ook nodig”, zegt bewoonster Anne Havenith. „Door de computerspreekuren komt hij nog veel onder de mensen. Hij komt hier niet alleen als vrijwilliger, maar ook als vriend.”
Kitzen woont nog zelfstandig, in Welten. Is een intrek in Parc Imstenrade dan niets voor hem? „Dat zou kunnen”, zegt hij lachend. „Maar dan eindigt mijn spreekuur nooit. Afgelopen zaterdag ben ik nog drie keer gebeld door mensen die met een computerprobleem zaten. Nu kan ik nog op de klok wijzen, zeggen dat het spreekuur erop zit en naar huis gaan.”

Op Delpher.nl vond ik een
artikel uit 10-10- 1987 waaruit blijkt dat hij werknemer van OCé was. Je kunt dit hier lezen

Op 1-11-1991 staat hij in de krant dat hij
computer-curssissen gaat geven in een ruimte van Leufkens Dubois waar hij in de jaren 60 en 70 gewerkt heeft.

Ik Heb een relaas geschreven over de gebeurtenissen bij Parc Imstenrade. En waarom ik geen schijn van kans had om daar aan de slag te gaan. Hier bouw ik een aparte pagina voor.

Seniorweb Landgraaf zoekt een docent voor Apple

Op 13/12/2020 krijg ik deze mail van Welsun

Ik heb zojuist contact gehad met de voorzitter van Seniorweb die ook in het Burgerhoes (gemeentehuis) zitten en de soos aanbieden in de bibliotheek.
Stephanie Ramakers (voorzitter) staat er positief in, heb de situatie uitgelegd. Er is ruimte voor een vrijwilliger binnen de soos alleen zijn zij afhankelijk van de nieuwe maatregelingen omtrent het covid19. Dus ik heb met haar afgesproken dat ze me per mail laat weten wanneer de ruimte opgevuld mag worden door jou als vrijwilliger als ondersteuning bij de soos.
Wordt vervolgd….

Er werd een afspraak gemaakt en vol goede moed ging ik er heen. Want dat was het.
Er was nog iemand bij de persoon die de website maakte. Ene Jos Collaris tijdens het gesprek werden een paar rare eisen gesteld, zoals ik moest een open dag organiseren, dat was ook een kolfje naar mijn hand, want ik heb ooit 4 recycling markten georganiseerd voor de PPR en de Meubelbeurs, dus dat kan ik wel. Ik kreeg ook een proeftijd van een half jaar, wettelijk is het maar 8 weken, maar ik ben akkoord gegaan. Ik kreeg zelfs een ondertekend contract mee, maar daarna hoorde ik niks meer. Heb wel nog een paar maal geïnformeerd hoe het er mee was, ik moest maar op de website kijken, daar keek ik elke dag op, maar die bood mij niet de informatie die ik moest weten.
Toen de lockdwon voorbij was erveen whatsapp ze hadden me niet nodig, want er was geen animo voor Apple producten, dat is verwonderlijk, want ze bieden nog steeds cursussen aan voor iPad en iPhone ze zoeken ook nog steeds vrijwilligers. Ze hadden 38 vrijwilligers op het moment dat ik er solliciteerde, daar zijn er nu nog 32 van over. Dat geeft te denken. Er zijn dus geen vrijwilligers te vinden.

Een hilarisch moment heb ik wel meegemaakt tijdens de lockdown hadden ze wel nog 2 mensen die de leden afreisde om de Windows Computers draaiende te houden, want ze crashte weleens en er moesten ook backups worden gemaakt. Apple heeft in 2007 Time Machine ingevoerd. Een automatisch Backup-systeem een Apple Crasht ook nooit, heeft geen last van Virussen. Dus bij Apple zijn deze mensen totaal overbodig.

Dat de mensen die daar lesgeven er totaal geen verstand van hebben was te merken aan de leerstof. De systeem voorkeuren, was het laatste hoofdstuk in het boek, terwijl het het eerste hoofdstuk moet zijn, want je kun niet mailen als je geen kennis hebt van de systeemvoorkeuren, sterker nog je kunt niet inloggen op je computer als je niet weet wat het is. Het is het belangrijkste onderdeel van je Apple-Computer. En daar had men geen kaas van gegeten.

Ik heb nog een mail gestuurd naar de raad van Landgraaf op 30-9-2021, want toen werd me pas meegedeeld dat ik niet meer hoefde te komen, maar ik heb er nooit meer iets van gehoord, zal wel ergen in een diepe la zijn verdwenen.

Tweetalige Assistent Duits-Nederlands

Een tweetalige assistend vroeg men in een vacature. Duits Nederlands.

Daar schreef ik op. Hoe zit het namelijk, ik ben 20 jaar bevriend geweest met een Oostenrijkse. In 2013 was ik er 4 weken op vakantie, nadat zij weer in Oostenrijk was gaan wonen. Na 3 dagen sprak ik vloeiend Duits. Dat komt natuurlijk ook door het feit dat ik dialect spreek
en de Duitse taal is nu eenmaal verwant aan het dialect, wat we in Limburg spreken. Daar komt bij dat ik ook op de EK Meubelbeurs vrijwilligerswerk had gedaan en aangezien daar veel Duitsers kwamen, had ik ook geen angst om het te spreken.
De contact persoon was een Jeanette Wolters, in de vacature stond Jace Wolters. Ze had een yoga bedrijf in Heerlen en Maastricht. Via haar mailadres vond ik haar op internet, je moet weten met wie je te maken hebt.
Ik schreef een uitgebreide mail naar deze Jeanette en ze nodigde me uit om met haar naar Herzogenrath te rijden om naar de plek te gaan waar om deze assistent gevraagd werd.
Waarom ging het. De man die om die assistent vroeg was de baas van een project in Herzogenrath. Het project met de naam
Wohlvart, was een Meubelbeurs in het groot, tenminste de werkwijze, alleen hun bezittingen waren groter zo hadden ze ook woningen, die ze verhuurden en dat hadden wij niet, maar het idee was het zelfde. Het hoofdproject starte andere projecten op, daar werden werklozen ingezet die zich naar enige tijd zelf moesten redden, dat deden wij ook. De hoofdverantwoordelijke de baas dus, het een hersenbloeding gehad (hij was een kettingroker) en kon niet meer alles doen, hij had hulp nodig. Buiten mij was er nog een vrijwilliger uitgenodigd. Een witte hemden stropdas figuur. Die me buiten het feit me als man aansprak ook naderhand me volkomen negeerde. De bedoeling was dat er ook zo'n project in Nederland werd gestart, te beginnen in Kerkrade, in het denken kwam ik helemaal overeen met de baas van het project in Duitsland, kan ook niet anders, want ik had precies hetzelfde gedaan. op een kleinere schaal, dat wel, maar onze ideeën waren hetzelfde. Die andere vrijwilliger en Jeanette zouden het wel regelen. Wat is er uit gekomen, ben eens gaan kijken op de Duitse site, waar een link staat naar het project in Nederland, fout 404 daar kom ik op uit, dus niks geworden, was te verwachten, men heeft weer eens op het verkeerde paard gewed. Zoals zovele keren. Maar goed daar ga ik niet over. Ik heb in vedergeval niks meer vernomen. Ook geen beloofde terugkoppeling.

Multi Tallent

Ik had me ingeschreven bij Welsun dat is de vrijwilligerscentrale in Landgraaf. Op 25 september 2020 had ik een intake gesprek. Een leuk gesprek en ze hadden beslist wat voor me, ze zouden me terug bellen, maar wie belde niet Welsun, ik kreeg een lullig mailtje van ik heb geen tijd. Waarom hebben mensen nooit tijd als het om transgenders gaat, vraag ik me dan af. Ik uitten mijn pissigheid op hun Facebook en prompt een reactie, ze belde me op, maar nu had ik geen tijd. Toen stuurde ze een mailtje, ik bespaar jullie de inhoud.
Ik ben nu een maal een beetje autistisch afspraak is afspraak als je geen tijd hebt, moet je tijd maken en niet een mailtje sturen een dag later ik heb geen tijd, want een mailtje schrijven kost ook tijd en in die tijd had ze me ook bellen.

Dat noemen zich welzijn werkers. Welzijn zij er toch om mijn welzijn te bevorderen. Of hoe zit dat. Ik had het die dag enorm druk gehad, maar ik was net op tijd thuis. En dan hebe je je gehaast voor niks, ik denk eerder dat ze het vergeten was en de dag erna ontdekte, dat ze had moeten bellen. Ik kom zelden te laat op een afspraak. Dan moet er al wat gebeurt zijn.
Of ik nog bemiddeld wilde worden. Natuurlijk zei ik.

Ze stuurde me naar een project vlak bij mij in de buurt. Een dame runde daar een zaak, waar mensen met een speciaal bewijs van de gemeente zich konden inkleden, of meubels krijgen. Er werd niks verkocht. Ze draaide dus op subsidie en het was bezigheidstherapie. Voor mensen die daar werkte en voor enkele mensen die daar zaten te breien. De bediende dames waarvan ik dacht dat ze ouder waren als ik ben, bleken allemaal jonger te zijn, maar wel allemaal ketting rokers. Aan deze dames kon je nu eens zien hoe verwoestend het roken was voor je gezondheid. Maar goed. Ik merkte al snel dat ze haar post niet wilde delen met iemand anders de chef daar, en dat was toch de vacature. Bovendien, ben ik van mening dat je zelf bedruipend moet zijn. Dat mensen die weinig geld hebben daar zich kunnen inkleden, geen probleem, maar als je de winkel openstelt voor iedereen, kun je het bij de rijken halen en de armen geven, zo deden wij dat bij de meubelbeurs. Wij lieten de rijken betalen voor de armen. Ook daar zou men iets van zich laten horen, maar ook daarvan zit ik nog steeds op antwoord te wachten.

Ik werd ook nog naar Seniorweb Landgraaf gestuurd. Maar dat in een apart verhaal.

Klassieke Muziek

Op dezelfde dag schreef ik ook op een vacature waar ze iemand zochten die van klassieke muziek hield en met mensen in een verzorgingshuis in Voerendaal 't Brook over klassieke muziek te praten.

Ik zelf ben een enorme liefhebber van klassieke muziek, heb ook veel platen en CD's met klassieke muziek, van Beethoven tot Poulenc, dat leek me wel iets, ondanks dat het een beetje uit mijn buurt was, maar goed ik zocht nu eenmaal vrijwilligerswerk en daar moet je ook wat voor over hebben en met bar slecht weer of te warm weer kon ik nog altijd gebruik maken van de Regiotax bedacht ik me.

Ik heb nog een mail ontvangen dat ze het ontzettend leuk vonden.
Wat leuk dat je interesse hebt in vrijwilligerswerk bij ’t Brook.
Ik heb je gegevens doorgestuurd naar mijn collega Robin Hendriks, zij zal binnenkort contact opnemen voor een kennismakingsgesprek.
 
Met vriendelijke groet, Judith Schuitert Vrijwilligerscoördinator
 
Stichting Cicero Zorggroep St. Brigidastraat 3 Postbus 149 6440 AC  Brunssum

Het kennismakingsgesprek heb ik nooit gehad. Blijkbaar heeft deze Robin het meest voorkomende angstsyndroom met de naam Transfobie. De lockdown kwam en na de lock down, was er geen belangstelling meer tenminste ik heb niks meer vernomen.
Vacature staat nog altijd in de vacature bank en is er in gezet door Cicero, een ontzettend discriminerende organisatie, want daar heb ik meer op advertenties geschreven, waarvan ze van zeiden dat ze niet meer nodig waren, maar de advertenties bestaan nog steeds, ondanks dat ik telkens vraag, om ze weg te halen.

Budgetcoach 2

2 dagen er na schreef ik op een advertentie van Humanitas, ook voor budgetcoach. Ik kreeg een mail terug, dat ze het fijn vonden, maar ik moest me wel inschrijven bij Humanitas, dat kon via de website en ik moest aan cursussen deelnemen op dat gebied. Was ik ook voor te vinden. De eerste lCorona lockdown gooide roet in het eten, maar daarna zouden ze contact met me opnemen.
Je raad het al, noot meer wat gehoord.
Dat is een humane organisatie zou je denken, een organisatie met geen vooroordelen. Vergeet het maar. Dat zijn de ergste, die discrimineren het hardste.

Budgetcoach 1

Diezelfde dag schreef ik op een vacature voor budgetcoach ook in Terwinselen. Ik ging zelfs op gesprek, maar de dienstdoende budgetcoach meende dat ik niet geschikt was, hij kende me niet wist niet wie ik was, maar had zijn oordeel al klaar, voordat we met elkaar gesproken hadden. Nu is het wel zo, dat de Buurt coach mij kent, van vroeger toen ik nog bij de EK Meubelbeurs werkte regelde ik alles bij dat vrijwilligerswerk, want het hele reilen en zijlen van de EK Meubelbeurs lag lange tijd in mijn handen, want ik zorgde altijd voor de gigantische omzet, ieder keer als ik er niet bij was storte de omzet in elkaar.
En die budgetcoach die mij niet geschikt vond, was dat wel een goede coach, hij had zijn oordeel al klaar, zou hij ook zo met de probleemmensen zijn omgegaan. Weet je je krijgt er nooit en vinger achter, maar het is in mijn visie de reinste discriminatie.