de Hersenbank

Sinds ik weet dat ik geboren ben met het syndroom van Klinefelter, heb ik de behoefte gehad dat mijn lichaam na de dood gebruikt wordt voor onderzoek naar het syndroom van Klinefelter.
Nu was ik daar naar op zoek, gegaan ik ben bijna 68 en het eeuwige leven heeft niemand. Nu vond ik op de site van het VuMC dat er ook een hersenbank bestaat. Bij de hersenbank kunnen alleen maar mensen hun hersenen en ogen en ruggenmerg donoren als je een bepaalde genetische afwijking hebt. En die heb ik. Het syndroom van Klinefelter staat ook bij dat rijtje.
Voorzichtigshalve heb ik toch eerst een mail gestuurd en ik kreeg een mail terug dat ik in aanmerking kwam. Vandaag heb ik de brief op de post gedaan. Mijn huisarts is mede ondertekenaar, omdat iedereen me in de steek heeft gelaten t.a.v. het feit dat ik transgender ben. Als ik eerlijk moet zijn is ze ook mijn steun en toeverlaat. Bovendien komt er een aantekening in mijn dossier dat mijn lichaam zo snel als mogelijk naar de hersenbank gaat.
Als je ook een afwijking heb die onder de aandoeningen valt die ze kunnen gebruiken, neem een kijkje op
www.hersenbank.nl
De zin van mijn leven is altijd geweest dienstbaar zijn voor anderen en dat blijf ik tot na mijn dood.

Foto's Transitie

Alice, een vriendin van me, studeerde af op een foto opleiding. Ze vroeg aan mij of ik als onderwerp kon dienen aan het begin van mijn transitie. Natuurlijk stemde ik daarin toe. Intussen weet ik dat ze geslaagd is. De foto's staan hier

Fenomeen

Bij de het bloedonderzoek doet zich een bijzonder fenomeen voor. Ten Tijde dat ik Astrogel kreeg, was het testosteron niveau 14 nm/l en mijn vrouwelijk hormoonwaarde was 79.
Gemeten 22 augustus 2018. Ik stop met astrogel en krijg systen 50. Men meet in oktober weer. Mijn testosteron waarde is gezakt naar 1,7 en mijn vrouwelijk hormoon waarde is maar 40. Dat vond men wat weinig, dus ik kreeg de opdracht het dubbel te pakken, tevens schakel ik over naar Estrogel 2 potjes komen overeen met Systen100. Op 15 mei wordt weer gemeten. De vrouwelijk hormoon waarde is nu 70 en de testosteron waarde is 1.0. In de tijd dat ik astrogel gebruikte gebruikte ik maar 25mg dus 1 pompje. Door het hoge niveau van het vrouwelijk hormoon was ik dus voortdurend in conflict met mijn gevoelens. Zowel het mannelijke kan en de vrouwelijke kant zat in een persoon.

Ik had eens op een Facebook site over transgenders gecheckt of nog meer mensen dit hadden, dat is niet zo. Ik kan me niet herinneren dat bij mij ooit de vrouwelijke waarden zijn gemeten, toen ik Androgel kreeg. Dus gebeurt dat ook niet bij andere klinefelters. Dat zouden ze eens moeten doen.

in Memoria

Marion Graal
Toen ik in 2002 ontdekte dat ik geboren was met het syndroom van Klinefelter en de onderzoeken in Maastricht afgerond waren, vroeg men mij naar wel ziekenhuis ik wilde gaan voor verdere behandeling, ik koos voor het atrium ziekenhuis, omdat dit bij wijze van spreken in mijn achtertuin lag. De endocrinoloog die ik kreeg was Marion Graal, het klikte meteen. Ik kreeg haar mailadres voor als ik even niet verder kon, kon ik haar altijd schrijven, toen ik problemen kreeg met plassen mailde ik haar, zelf dacht ik dat ik iets aan mijn lever had, omdat ik er altijd pijn aan had. Ze stuurde me meteen door naar een uroloog en wat bleek ik had blaasretentie. De nieren waren al zo vervuild dat, als het ook maar een paar maanden langer had geduurd, was ik er nu niet meer geweest. In 2009 ging ze tot mijn groot verdriet weg in Heerlen. Ze vertrok naar het midden Oosten. Het klikte niet met de nieuwe endocrinoloog mevr. Van Leeuwen, die was boos dat zij niet i had mogen mee doen aan de documentaire, want Marion had maar 4 klinefelters en zij had er 34. Ook specialisten kunnen klein zielige mensen zijn, ik probeerde mijn geluk in Maastricht, maar ook daar klikte het niet met al die mannelijke endocrinologen. In 2014 was Marion weer terug in Maastricht, en was ze weer mijn endocrinoloog. En het ging weer goed. Zo goed, dat ik besloot om in 2016 naar de Vu te gaan om te kijken of ik nu een man of een vrouw was. Zij meende in de laatste keer dat ik haar zag in april 2017 dat ik een zachtaardige man was. Dat vond ik zelf niet, want ik ben niet zachtaardig. Ik had afgesproken met haar dat ik gewoon weer terug kwam als zij gelijk had, maar het is anders gelopen. Ik bleek inderdaad genderdysfory te hebben en zit nu in een transitie van man naar vrouw.

Tot slot. Ze heeft meegedaan aan mijn
documentaire. Een blijvende herinnering van een super goede arts en een super lief mens.

Eindelijk de waarheid

Zondag j.l. was er Tegenlicht van de VPRO op de TV. Deze keer ging het over Interseksualiteit. Een intersekse vertelde, dat artsen een zwijgplicht hadden t.a.v. tot 2001 aangaande geslacht problemen. Nu is Het syndroom van Klinefelter typisch een probleem wat daar onder valt.
Dus nu komen 2 waarheden boven drijven.
1. Ik kon het niet weten. Er is nooit een arts die het mij vertelt heeft. Dit heeft jaren aan me geknaagd, zou ik het geweten kunnen hebben is het ooit in een gesprek aan de orde gekomen. Niet dus.

2. Mijn moeder heeft gelogen toen ze aan de telefoon in 2002 vertelde dat het de schuld van de artsen waren. Dat was dus niet zo. Zij en haar man dat waren de schuldigen. Zij hadden het moeten vertellen, maar hun eigen belang het gezichtsverlies speelde een grotere rol dan de liefde naar mij toe.

Nu is het ook te verklaren waarom maar 1/3 van alle Klinefelters weet dat hij een Klinefelter is. Er zijn nog meer boeven van ouders.
Zo als die politieagent wiens dochter een genetische afwijking had die hij wist, maar verrekte het zijn dochter te vertellen. Wat een egotrippers. Naderhand krijgt ze kinderen en de problemen die daar mee te maken hebben. Het zijn gewetenloze boeven. Mijn ouders waren dat ook gewetenloze boeven.