Persoonlijk

Acceptatie

Aceptatie is ver te zoeken. Mijn psycholoog vroeg me eens wat ga je doen om onder de mensen te komen. Nou zeg ik, ik heb een hond weer gepakt, daar moet ik mee gaan wandelen en dan kom ik onder de mensen. En ik ben lid geworden van de partij van de dieren en ik neem toch aan dat die bijeenkomsten hebben en dan kom ik ook onder de mensen, ben ooit secretaris van de PPR geweest 6 jaar, dus ik weet wel hoe politiek werkt. Nou daar had ik me lelijk in vergist. De PvdD kent helemaal geen vergaderingen, het is wel een vereniging, maar de leden hebben niks te vertellen, zelfs over de lijst voor de verkiezingen, beslist het landelijk bestuur. Een paar mensen die niet gekozen, maar zich zelf hebben uitgezocht beslist er over wie op de lijst mag of wie niet. Je ziet dat wel bij meer partijen, de PVV, de SP, Forum voor democratie zijn allemaal partijen die hetzelfde doen, de achterban heeft niks te vertellen, ja ze houden een Congress 1 maal per jaar en dan made Groninger bepalen wie in Limburg op de lijst staat van de provinciale verkiezingen. Het zijn vaak partijen die uit een persoon ontstaan zijn. En die ene persoon heeft er moeite mee om haar macht te delegeren naar andere.

Zo had de PvdD in de gemeenteraad van Heerlen voorgesteld om een regenboogzebrapad neer te leggen. Zouden ze wel weten wat dit zebrapad betekent
?
Ik ben welkom in de stad Heerlen, dat noem ik stigmatiseren. Ik woon hier al 24 jaar, ik was dus 23 jaar niet welkom en nu wel, of hoe moet ik dat zien. Het geld wat het kost zouden ze beter aan voorlichting kunnen besteden, lespakketten maken voor alle schoolvormen in wel geloof dan ook, om voorlichtingslessen te geven, het liefs door de personen die het aan gaat zelf, want zei weten alleen hoe het is om in een verkeerd lichaam rond te lopen, dan hoef je niet meer uitgelachen te worden door 3 snotneuzen van winkelpersoneel in de Plusmarkt in het Aarveld/Bekkerveld te Heerlen, toen ze me met meneer aanspraken en ik zei dat ik geen meneer was. Ik heb al eens een hulp in de huishouding de deur gewezen, omdat ze steeds meneer tegen me zei en wat ik ook zei om dat niet te doen, bleef ze het doen. Geen respect voor de mens die in hun visie anders is. Bij de volgende was het nog erger, ik ben gestopt met Meander, omdat ik als Transgender zwaar gediscrimineerd werd en in diskrediet werd gebracht.
Of zoals een vriend van me vertelde dat iemand zei, toen hij een transgender zag, daar heb je weer zo’n idiote omgebouwde, waarop mijn vriend hem uit probeerde te leggen hoe het in elkaar zat, wat er bij komt kijken, dat niks vanzelf gaat en dat het leven voor ons moeilijk en zwaar is. Viviënne ik heb veel van je geleerd in de omgang met je, sloot hij af, vroeger dacht ik ook zo, maar nu weet ik wat het betekend en ik was trots dat er iemand was die me verdedigde.
Zo was ik met mijn hond bij de kapper van mijn hond. Dus je vertelt waar je mee bezig bent, want dat doe ik, opeens had ze geen tijd meer, ze zou het de volgende keer wel doen, toen ik na 4 maanden weer belde was mijn nummer geblokkeerd.

Vaak heb ik er totaal geen zin meer in en kan ik zo van een flat afspringen, dan kijk in naar mijn hondje en denk ik, je moet voor iemand zorgen. De acceptatie is moeilijk, het zit in de hoofden van mensen, dat krijg je er niet uit met een zebrapad, dat krijg je er misschien uit met voorlichting. Besteedt daar geld en laat die stigmatiserende zebrapaden weg. Ik ben een gewoon mens zoals iedereen, ze hebben alleen bij de geboorte een verkeerd naamplaatje en geslachtslaatje er op geplakt. Ik ben blij dat ik nog de kans heb gekregen omdat te corrigeren. Zo zijn er nog velen die niet uit de kast durven te komen, omdat ze bang zijn voor de gevolgen, of dat ze uitgelachen worden. Ik had al snel in de gaten dat testosteron niet het goede middel voor me was, ik was altijd opgejaagd, kreeg baardgroei en overal haren en ik wilde dat helemaal niet. Probeer dat maar eens uit te leggen, nooit vond ik de manier om het mijn huisarts te vertellen, maar ik denk ook dat ze het niet wilde weten, 14 Jaar heb ik geprobeerd een psycholoog te krijgen die verstand had van het syndroom van Klinefelter, maar die bestond niet volgens de huisarts aan de Burgemeester Wassinkstraat, ten einde raad ben ik van huisarts gewisseld, omdat ik mijn depressiviteit niet meer uit hield. De nieuwe huisarts in de Molenhoek stuurde me meteen naar de VuMC in Amsterdam
. Je moet soms wat geluk hebben in het leven. Toen ik het verteld aan mijn specialist in Maastricht, meende ze dat ik een zachtaardige man was, toen dan toch genderdysforie geconstateerd was en ik dat aan haar wilde vertellen, gaf ze niet thuis. Dat doet pijn, die heb je al die jaren vertrouwd. ik dacht altijd dat ik een goede band met haar had. Niets is minder waar gebleken.
Niet geaccepteerd worden zit in alle lagen of je nu slim bent of minder begaafd het maakt niks uit, angst voor het onbekende, een zebrapad lost dat niet op. Alleen voorlichting zou het kunnen oplossen.
Maar weet je wat het probleem is in Heerlen, voor een eenling doen ze niks, wel beslissingen nemen over de hoofden heen van wie het aangaat, om zich zelf te profileren zo vlak voor de verkiezingen.

Wereld out come day


Niet omdat ik anders wil zijn, maar omdat ik mezelf wil zijn.
Vandaag is Wereld out come day. Laat ik nu ook vandaag mijn nieuwe ID Kaart hebben afgehaald en mijn nieuw rijbewijs. Mooier kan toch niet. Hebben ze ook nog gevlagd voor mij op al de gemeentes. De ambtenaar van de burgerlijke stand bij de gemeente Heerlen was zich af het vragen waarom een vriendin van mij zat foto’s te maken. Ze had niet in de gaten dat mijn naam en geslacht verandert waren.
In plaats van Vincentius Remigius Maria als voornamen, heb ik nu Viviënne Remy Mathilde Mathilde heette mijn Pete tante en zoals ik al eerder hier op deze website heb geschreven, was Tante Tiel, want dat is de roepnaam van Mathilde, af en toe mijn rustpunt in mijn prille jeugd. Als ik het zwaar te verduren had gehad en ik kon er niet meer tegen, dan reed ik naar Ubachsberg, waar mijn tante een café had met gasten, en dan werd ik een hele dag in het zonnetje gezet. Dan was er aandacht voor me, dan stond ik in het middelpunt, ondanks dat ze het druk had met haar werk en als ik dan weer het ’s avonds met mijn fietsje wegreed met een gevulde maag van het heerlijke eten wat ze voor me maakte gaf ze me meestal ook nog 10 gulden, voor de spaarpot
. Als dank voor al die liefde die van haar wel kreeg en thuis niet heb ik de naam Maria verandert in Mathilde.

Gender neutraal

’s Maandags ga ik meestal naar de fysiotherapie. Ik ben sinds oktober vorig jaar weer aan hel lopen en al gauw bleek dat extra krachttraining nodig was. Ik moet daarvoor naar Kerkrade Nulland ongeveer een 7,5 km met de fiets, die ik dan in de oefenzaal mag zetten. als ik met de benen hoog een tijdje gefietst heb is dat zeer gunstig voor het verwijderen van te veel vocht in het lichaam, dus ik moet naar de WC als ik daar aankom. nu hebben ze naast elkaar liggen 2 exact dezelfde WC met op de ene deur een mannetje en op de ander een vrouwtje. ik moet altijd lachen als ik het zie. Die plaatjes hadden ze kunnen sparen, gewoon gender neutraal.
Overigens in het VUmc is het precies het zelfde, ondanks dat die nog wel een afdeling hebben voor Genderdysforie, je zou toch verwachten, dat ze daar het hokjesdenken allang hadden afgeschaft.

Gesprek 1 Psycholoog

Genderdysforie betekend dat je het idee hebt dat je in een verkeerd lichaam zit en dat je van man naar vrouw wilt, of van vrouw naar man.

Is dat bij mij ook zo. ik ben pas de tweede Klineflter, er is geen ervaring en kennis over klinefelter, ze zouden mijn site moeten lezen, kunnen ze nog wat van leren. Er staat informatie genoeg op dacht ik zo.

als je puntje bij paaltje pakt zit ik niet in een verkeerd lichaam , ik heb vrouwelijke spieren, vrouwelijke vetverdeling, borsten en nog een heleboel typisch vrouwelijke
eigenschappen, daarbij komt dat ik emotioneel en in mijn handelen een vrouw ben.Alleen mijn lichaam is niet perfect een vrouw, die brede heupen ontbreken helaas, mijn borsten konden 2-3 maten groter zijn, vind ik, wat nu verkeerd ga is dat ik het verkeerde hormoon gekregen heb 14 jaar geleden ik had Endrogel moeten krijgen in plaats van Androgel het scheelt een letter maar voor mij een hele wereld.

Als kind tijdens het gymmen dacht ik altijd, waarom hebben die ander jongens een ander borstkast als ik, wat klopt hier niet, toen ik op mijn elfde jaar een van mijn zussen met een naakt boven lichaam zag, dacht ik, die ziet er hetzelfde uit als ik, hoe kan dat?

Totdat ik testosteron kreeg, hoefde ik me nooit te scheren, nu wordt ik depressie van al die haren, dat hoort niet bij mij. Nu hoop ik maar dat ze de kennis over Klinfelter wat opvijzelen, want anders vrees ik dat ik voor de zoveelste keer niet begrepen wordt, of moet ik anders eens een lezing gaan geven, dan kunnen ze wat van mij leren.

Van Klinefelter naar vrouw

Nu ik te kennen heb gegeven, dat ik niet meer het mannelijk hormoon wil hebben, maar het vrouwelijk hormoon, kom je er achter dat er in Nederland weinig over te vinden is.
Toen ik in 2003 geconfronteerd werd met het hebben van het syndroom van Klinefelter, wordt er gekeken of je osteoporose hebt en bij mij was dat zo, en dan krijg je zonder ook maar enig onderzoek naar de persoon, testosteron ondergeschoven.
De meeste Klinefelters raken daar in de loop van de jaren helemaal onderste boven van. Ik ook.
Dat moet anders.
Er moet meer aandacht komen voor het feit wat je voor een persoon bent, zelfs ik, XYXXY een mozaïek dus met normale cellen, ben een vrouw voor zeker 80% en maar een beetje man
Ik voel, denk en doe al die dingen die een vrouw ook doet.
In de loop van mijn leven kwamen heel vaak vrouwen naar me toe, meestal getrouwd of in een relatie bespraken hun problemen met mij, in de mening dat ik een man was die kon luisteren, dat wat hun eigen echtgenotes niet konden. Maar nu denk ik, dat ik gewoon een vrouw was in denken, doen en gevoelens en daarom hun begreep en hun daarom ook kon adviseren. Ik was gewoon een van hun.

Mijn denken, doen en gevoelens is vrouw, maar ik heb ook borsten, 97 underbust en 112 borstomvang, dat is 15 cm een grote cup A of een kleine cup B. En dat is altijd zo geweest.
Mijn schouderbreedte is 41 cm, mijn polsbreedte is 4,5 Cm en mijn elleboogbreedte is 6,1 cm. Dit zijn vrouwenmaten. Een man van 181 cm moet minimaal een elleboogbreedte hebben van 7,6 cm.
Ik heb het schaamhaar vrouwelijk ingeplant. Vrouwelijke spieropbouw, vrouwelijke vetverdeling op een afwijking na, ik heb geen ver op mijn heupen en te veel vet op mijn taille.
Ik heb zoals elke vrouw dat heeft een cyclus. Die nu loopt van 1 dag na het laatste kwartier tot 1 dag na het eerste kwartier dat ik geen zin in seks heb, in de andere helft wordt ik gek van de erecties, moet ik me 6 maal op een dag bevredigen.
Ik zweet niet snel, als het warm is.
De verschillen in gevoelens tussen het ene en het andere punt, is te groot. Dat moet veranderen.

Vroeger toen ik nog geen testosteron kreeg. Had ik geen sprietje haar, nu ben ik een aap, en dat haat ik.
Tussen de 40 en vijftig jaar liep de zin in seks helemaal terug naar niks en ik vond het niet erg. Onder invloed van testosteron, ben ik helemaal gek aan het worden.

Mannen worden anders benaderd als vrouwen.
Ik vroeg iemand als je kwaad bent op een man of om dezelfde reden op een vrouw, is dat anders, ja natuurlijk zei hij, bij een vrouw ben ik terughoudend, bij een man pak ik uit.
Dat is het, van een Klinefelter wordt altijd gezegd dat hij maar een dun huidje heeft, dat hij psychisch minder kan incasseren. Dat kan gedeeltelijk waar zijn, maar ik denk dat een Klinefelter gewoon vrouw is en met een vrouw ga je anders om.

Ik ga nu naar een psycholoog, maar er moet een ding duidelijk zijn, ik wil zo snel,als mogelijk een transitie naar vrouw.

Holvoeten

In 1974 dus dit jaar 40 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik platvoeten had en ik op zooltjes moest lopen. Daar heb ik dan ook jaren op gelopen, tot het me de keel uit hing en toen ben ik daarmee gestopt. In 1999 kreeg ik weer last van mijn voeten en ging naar kwakzalver Palmen, mijn toenmalige huisarts. Ook deze constateerde weer platvoeten. Ik werd naar het atrium ziekenhuis gestuurd en kreeg schoenen voor iemand die platvoeten had, dat liep voor geen meter. Daar ben ik gestopt. Na verschillende omzwervingen, kwam ik in 2005 bij Ortho 2000 terecht. Die maakte me geen schoenen maar zooltjes. Omdat ik nog steeds niet kon lopen heb ik nog enkele andere orthopeden gehad, maar niemand kon me iets maken wat voldeed, dus ben ik maar op de zooltjes blijven lopen. Maar zooltjes slijten en nu na 9 jaar ben ik maar teruggegaan naar Ortho2000 om nieuwe zooltjes te krijgen. Ik werd geholpen zonder afspraak, dat was al een pluspuntje. Ik werd met blote voeten op een scanner gezet. En na de scan zegt de persoon die me hielp, wat had je ook alweer. Ik zei daarop: platvoeten, neen zei hij, je hebt het tegenovergestelde, je hebt hol voeten. In Nederland wordt maar wat aangemodderd. Na 40 jaar de juiste diagnose. Alle kenmerken kloppen.


Naschrift:
Had je gedacht. In 2016 krijg ik te horen van een andere orthopeed dat ik normale voeten heb, wel wat smal (Vrouwelijk) , maar gewoon normale voeten. Wie het weet mag het zeggen.

Jong uit zien

Van morgen ging ik wandelen met mijn hond in het Welterpark, met mijn ligfiets er naar toe zijn 2,6 km. Toen ik mijn rondje gemaakt had was ik bezig om mijn hond terug te zetten in zijn mandje achterop de fiets. In Antilliaanse man liep mij tegemoet, hard pratend. Ik zei tegen hem ik versta je niet goed, wat zeg je. Och ik praat altijd met mezelf, hardop. Gilles de la Tourette dacht ik. Ik ben 52 zegt hij tegen me, hoe oud ben jij. Ik ben 62 zei ik hem, 10 jaar ouder. Nee zegt hij, je houdt me voor de gek, hoe kan het dan een man van 62 nog zo jong uit ziet. Heel eenvoudig zei ik, geen alcohol, niet roken, geen vlees en geen vrouwen, dat houd me jong.

Ja, vervolgde hij, ik ben gisteren uit de gevangenis ontslagen in Sittard, en ik wordt vanmorgen wakker in het Atrium ziekenhuis, kom je uit de gevangenis, slaan ze je meteen neer, in wat voor een wereld leven we? Om daar verder niet op ingegaan vervolgde ik met de opmerking, je ziet ook niet uit als 52 , mooi lichaam, mooi gespierd, hij glunderde en gaf me een vuist en ik hem natuurlijk een vuist terug. Zijn dag begon goed en die van mij ook,

Afvallen

Het was vorige week 10 jaar geleden, dat ik ontdekte, dat ik geboren ben met het syndroom van Klinefelter. Terug kijkend is er veel gebeurd in de afgelopen 10 jaar.

3 maal in de krant. En zelfs een documentaire.

Afgevallen tot 80 kg, maar ook weer bijgekomen tot 100, weer afgevallen tot 87,5 en door een fout van een specialist, weer bijgekomen tot 114. Momenteel weer 96. Te zwaar is niks. Dan heb ik te veel problemen. Nu proberen weer terug naar 80, want dan is mijn BMI goed, mijn testosteron niveau hoogstwaarschijnlijk ook, want onderzoek heeft uitgewezen, dat mannen met veel buikvet een lage testosteron waarde hebben.

10 jaar geleden zei ik, over 5 jaar zit ik in een rolstoel, dat heeft langer geduurd. Na 9 jaar heb ik een scootmobiel en een ligfiets, maar dan een driewieler. Lopen is moeilijk en wordt steeds moeilijker. Ook als ik minder weeg, is het lopen moeilijk.

Een Lactose intolerantie van de actonel en de fosamax die ik 7 jaar geslikt heb.

Blaasretentie door het roeien en gebruik van testosteron.

Allergisch voor alcohol. De geneugten van het leven zit er voor bij niet meer in, maar dat is niet zo erg voor me.

Onterfd door mijn moeder, na haar overlijden wilde ze me toch nog even zeggen, dat ik een ongewenst kind was, maar dat wist ik al heel lang, zelfs nog voordat ik het zelf ontdekt had.

Een huis gekocht, tja dat ook nog. Kan ik de jaren die nog resten van mijn leven toch nog zo inrichten zoals ik dat wil.

Ik leef intenser, dat wel. Kan me vrijwel alles herinneren wat er gebeurd is de laatste 10 jaar. Ik heb het gevoel, dat ik 51 jaar geslapen heb en nu wakker ben.

Gaat het goed met me? Ik kan er geen zinnig antwoord op geven, maar laten we het er op houden, dat er mensen zijn, waarmee het slechter gaat en in die zin is het leven dat wat je er van maakt.

Website

Vorig jaar haalde ik mijn website van internet. Reden, mijn moeder was overleden en het doel om mijn moeder te overtuigen dat ze me moest vertellen, waarom dat ze me niks gezegd was er niet meer.
Dat ze me zou verstoten, want daar komt het op neer als je onterfd wordt, had ik niet kunnen dromen. Ik had altijd voor hun klaar gestaan en ik kon het niet goed begrijpen. Maar misschien is het dat wel, dat ze dat als normaal gaan vinden. Als je dan niet meer in het gareel loopt, dan zint men op wraak.

Enkele weken geleden wordt ik gemaild door iemand die denkt dat hij een Klinefelter is. We komen in gesprek, en ik zet de site op zijn verzoek ergens op internet. Waarom staat deze grote informatiebron niet op internet vroeg hij. Zet het er weer op.

Dat zette me aan het denken. Ik was de groep mensen, zoals ik, vergeten die er energie uit putten door het lezen van de site.
Het zich niet alleen voelen.

In een gesprek dat ik zondag had, kwam ik tot de overtuiging dat hij terug moest op internet. Hij staat er weer. Moet hem wel nog wat bijsleutelen maar dat komt wel goed.




Mijn Tante Marietje

Vandaag ga ik naar de begrafenis van mijn tante Marietje. Zij was de vrouw van mijn Pete Oom; Remigius waar ik mijn tweede naam aan te danken had. De mensen die achter me stonden en dat was zo letterlijk en figuurlijk. Zeker mijn tante in de tijd dat ik ontdekte dat ik geboren was met het syndroom van Klinefelter, was ze de enige die me steunde. Dadelijk met mijn fiets naar Klimmen naar de Remigius kerk.
Er is een voelbare leegt in me. waar ik weer overheen moet komen. Ook al zie je mensen niet meer, je weet dat ze bij je zijn. Als ze te komen overlijden, is er leegte, onmetelijk leegte….

De Tsiet II

Waarom dat gedicht?


Het is typisch een gedicht wat bij de Klinefelter hoort. Iemand die Klinefelter heeft moet een rustig leven lijden. Moet in een veel lager tempo leven. Doet hij dat niet, dan raakt hij overspannen.
Vroeger toen ik kind was, zat ik op het stoepje voor de deur van ons huis in de zon. Iedereen in het gezin en om me heen in de straat was druk met van alles en ik zat daar te niksen, lekker in de zon te niksen. Op een gegeven moment, kwam de bakker en die belde aan, de deur zwaaide open en mijn moeder stond achter me. Zits se werm nuuks tse doeè? Zit je weer niks te doen, was haar altijd zelfde commentaar. Ze begreep het niet. Ik was niet niks aan het doen, ik was mijn lichaam in rust aan het brengen, omdat ik steeds dingen moest doen in hun tempo.


En nu is dat nog steeds zo. Ik heb mijn rust nodig. Ik plan ook niks, alleen als ik naar het ziekenhuis moet of een dringende afspraak heb. Ik pluk elke dag en zit vaak gewoon niks te doen, zittend in mijn tuin, of op de bank, mijn lichaam tot rust brengen.


Mensen die niet begrijpen, dat ik zo moet leven, daar stop ik mee.

De Tsiet (Kerkraads Gedicht)

DE TSIET
DE TIJD

Der miensj va hü deet of ut brent
De mens van vandaag doet alsof het brand

heë jakkert mer en broest en rent.
hij jakkert maar en vliegt en rent

Flotter jeet ut, drop en druvver,
Vlugger gaat het, erop en erover

ut leefste sjleug me sjtukker uvver.
het liefste slaat men stukken over

Tsiet is jeld, doa sjteet me drop,
Tijd is geld, dat vind men het belangrijkste

der inge drieënt der angere op.
de ene draait de andere op.

Me kiekt nit um, jing inkel kier,
Men kijkt niet om gen enkele keer

me jeet mer durch en ummer wieër
men gaat maar door en verlegd steeds de grenzen.

Bij nuuks mieë wead noch sjteljesjtange,
Bij niks meer wordt stil gestaan,

sjrit vuur sjrit wead wieër jejange
stap voor stap wordt verder gegaan.

Zoeë vlüjje weche, daag en ing stond,
Zo vervliegen weken, dagen binnen een uur

voet wie inge blits, jraat wie ing sekond.
weg als een bliksem, net als een sekonde

Da ziet me ópins vul tse spieë,
Dan ziet men in eens veel te laat

wat me verpast hat, kunt nit mieë.
wat men gemist heeft, komt niet meer.

In plaatsj va jage mós me doarum verzukke,
In plaats van te jagen, moet men daarom proberen

ut sjunste van der daag tse plukke.
het mooiste van de dag te plukken

DER HERJOD HAT DE TSIET JEMAAT
GOD HEETF DE TIJD GEMAAKT

VA TSOUWE HAT HEE NUUS JEZAAD
VAN HAASTEN HEEFT HIJ NIKS GEZEGD

Het jaar 2010

Het jaar eindigde zoals het begon, met toch een lichtpuntje.
Het begon om het knokken van en stukje erfenis wat ik nog moest krijgen van het vadersdeel, mijn moeder had me onterfd. Zij had me al te veel gegeven in haar leven. Slaag, geen liefde, de x van XYXXY. Genaaid door een vrouw, figuurlijk wel te verstaan. Of hadden die 5 aasgieren van zussen er mee van doen. De appel valt niet ver van de boom en in dit geval klopt dat. In 2008 en 2009 hadden ze zich nog even 9000 euro per persoon in hun zak geduwd. De 200.000 euro die mij vader en moeder gespaard hadden, hadden ze sowieso al er door heen gejaagd op die paar jaartjes. Waren ze nu allemaal arme sodemieters, dan had ik daar nog begrip voor, maar nee dat is niet het geval. Ze stikken van het geld, maar hoe rijker als je bent hoe hoger de "Habgier". 8 Juli had ik dan eindelijk dat stukje van mijn vader, wat ik eigenlijk al op 1 juli had moeten krijgen. het is goed dat ik een paar internetsites heb, want naast de "Habgier" zijn ze allemaal bang dat hun goede naam door het slijk wordt gehaald. Maar dat door het slijk halen doe ik natuurlijk niet, dat doen ze zelf, door hun daden.
In juli wordt ik ook met de dood bedreigt door mijn buurjongen uit Kazachstan, omdat ik 3 maal per week 8 minuten roei. Een paar dagen van te voren had een dronken man me van de fiets geslagen en deze 2 incidenten was voor mij het signaal om eens kijken om de flat waar ik woonde te verlaten. Ik ging opzoek om een huis te kopen. Ik wilde een huis en niet meer een flat en dat krijg je alleen maar in Nederland als je een koopt, over discriminatie gesproken. Ik vond en huis op de Molenberg in Heerlen. De modelwoning, ik hoefde niks te doen, alleen maar in te trekken. Aan aflossing betaal ik minder als mijn huur. Op 6 november trok ik in. Mijn leven nam een keerpunt.
© augustus 2003 Vivienne Crutzen mail me