Catarina Ferreira

Hallo, ik heb je dag boek gellezen en ik vond het heel special omdat je deelt met de wereld wat je voelt. momenteel woon ik in Portugal en ik ben voor verpleesgter aan studeren, en hopelijk heb je mij geholpen voor meer te weten over Klinefelter, want ik moet een werk doen over deze diagnosis. Ik will zegen hartelijk bedank en doet voort en je hoop inhouden.
catarina

M. den Ouden

Ik had nog nooit van dit syndroom gehoord totdat ik een stukje in de krant las over een mevrouw die een onderzoek had gedaan naar dit syndroom in relatie tot werk en sociale omgang (april/mei 2007). Toen ben ik op google gaan kijken wat er over gepubliceerd werd. Vervolgens kwam ik op jouw site terecht.
Wat een prachtige website. Wel knap dat je dat zo open durft te publiceren er staan veel persoonlijke gegevens op. Hopelijk bereik je met je site dat er meer begrip voor je aandoening/syndroom ontstaat.

René

Beste Vincent,

heb vorig jaar al eens met je geschreven, doch toen was ik door omstandigheden nog niet klaar om erover te praten. Gebruik inmiddels dagelijks weer de androgel, en slik nog steeds antidepressiva. Dit omdat ik na 32 jaar werk werd ontslagen omdat ik het werk niet meer aankon. Ben een half jaar lang, wekelijks bij een psychologe geweest, sinds begin dit jaar eindelijk bij een psychiater/seksoloog van Mondriaan zorggroep. Zit al sinds september 2006 in de ziektewet, omdat ik antidepressiva slik, waar het UWV niet zo blij mee is. Na een relatie van 12,5 jaar heeft me vriendin me onlangs verlaten, heb 8 hoog op een balcon gestaan. Mijn buurman heeft me ervan af geplukt, politie heeft 2 uur met me gepraat, en ben nu eindelijk in behandeling. Ik probeer mijn leven weer een nieuwe draai te geven, maar heb daarbij hulp nodig. Ik heb zware traumatische ervaringen gehad in mijn jeugd, niet alleen veel slaag van mijn vader, maar ook incest. Mijn ouders begrepen niet wat er met me aan de
hand was, en hoe ze met Klinefelter om moesten gaan. Dit is mede veroorzaakt, door de slechte informatie die er in die tijd was. Je moest het destijds doen met de informatie die je van de huisarts en neuroloog kreeg. Je werd in die tijd alleen medisch behandeld maar niet psychisch. Gelukkig ben ik daarvoor nu in behandeling, eindelijk kan ik er eens over praten, zonder me te hoeven schamen dat ik Klinefelter heb. Heel veel dingen waarover je schrijft komen overeen met wat ik heb meegemaakt, hoop dat er voor de kinderen die nu met Klinefelter worden geboren, meer zorg en begrip wordt opgebracht. Groetjes Rene

margreet

Dag, Ik zag je site door je deelname aan Balans. Het was voor mij een volkomen onbekend onderwerp. Je bent een kei vind ik.Ieder mens heeft zijn eigen verleden, zijn eigen pijn, de één wat meer dan de ander. Wat het leven mij heeft geleerd dat het er niet omgaat wat je meemaakt, het is veel belangrijker hoe je ermee omgaat. Jij weet zo positief om te gaan met je problemen en dat is fantastisch

Vincent Crutzen

Ik heb het gastenboek weer terug gezet. In de vorm van een weblog. Dit houd mensen die de boel willen verzieken buiten de deur. Ik maak nog een formulier, zodat mensen toch hun bijdrage kunnen leveren aan dit gastenboek. Ik heb de berichten in catogeriën ingedeeld, zo zijn ze ook per catogerie makkelijk na te lezen. Ook zit er nu RSS in. Als je een boekmarmaakt van deze RSS dan zie je steeds wanneer er een bericht bij komt

Pascale

Op deze site schets je duidelijk welke invloed je opvoeding en je erfelijke afwijking hebben op jou levensloop. Ik kan hier allemaal begrip voor opbrengen en wens je het beste toe.
Ik heb een paar maanden een relatie gehad met een jongen met het XXY chromosoon en hij kreeg hiervoor testosteron-inspuitingen. Het was een hele lieve jongen en ik wist van zijn afwing. Zijn ouders mochten echter niet weten dat hij een relatie had met een oudere vrouw. Ik was heel verward toen ik na een paar maanden zwanger bleek en de verwarring werd nog groter toen hij net die dag beslist had om onze relatie te verbreken. 2 weken later moest ik nog wel naar een etentje van zijn werk met hem omdat hij hiervoor al betaald had. Ik was heel moe doordat ik midden in de examens zat en ik niet mocht laten merken dat ik zwanger was naar hem toe en het werd een lange nacht. Uiteindelijk bracht hij me om 6u smorgens naar huis. Toen ik wou uitstappen kroop hij bovenop me en ik kon en durfde me niet te verweren. Maar toen heb ik me toch voorgenomen dat hij nooit of te nimmer zou te weten komen dat ik zwanger was.
Kort daarna ben ik verhuisd en hij heeft me nog dikwijls smsjes gestuurd om te vragen hoe het met me was, maar mijn adres gaf ik niet. Hij besefte zelfs niet dat hij me eigenlijk verkracht had.
Ik wou je dit vertellen omdat ik zo vol twijfels zat wat betrof zijn verhaal omdat ik dacht dat hij onvruchtbaar is, en hij dacht dat ook. Nu heb ik niet meer het gevoel dat hij me belogen heeft.
Wat betreft de kleine: die woog meer dan 4 kilo bij de geboorte en is groot voor zijn leeftijd. Zijn hoofdomtrek is nu al 2 cm groter als van zijn 5 jaar oudere broertje.
Wat ik jou zou willen meegeven uit mijn verhaal: Je spreekt zelf over overmatige agressie in je gezin: ben je ook zo agressief sedert je testosteron neemt?
Groetjes
© augustus 2003 V Crutzen mail me